Mehmet BAKIR
Sivas’ta yıllardır aynı manzarayı izliyoruz. Şehir büyüyor deniliyor ama gerçekte büyüyen beton, küçülen ise tarım arazileri oluyor. Dünyanın en verimli toprakları birer birer imara açılıyor, üzerine yükselen beton bloklar ise “gelişim” diye pazarlanıyor.
Peki bu kimin gelişimi?
Çiftçinin mi, üreticinin mi, yoksa rantın mı?
Şehirde yaşanan bu talan yetmezmiş gibi şimdi aynı tablo köylerde de karşımıza çıkıyor. Tarım yapılması gereken arazilere devasa villalar, yazlıklar ve kaçak yapılar dikiliyor. Toprağın bereketi betona kurban ediliyor.
Daha acı olan ise herkesin bunu seyretmesi…
Muhtar görüyor, vatandaş görüyor, İl Özel İdaresi görüyor, yetkililer görüyor. Şikâyetler yapılıyor, tutanaklar tutuluyor, belki para cezası kesiliyor… Sonra ne oluyor?
Hiçbir şey!
Cezasını ödeyen, kaçak yapısında oturmaya devam ediyor. Tarım arazisi ise sonsuza kadar kaybediliyor. O halde soralım; amaç tarım arazisini korumak mı, yoksa ceza keserek dosyayı kapatmak mı?
Kanunlar yalnızca para toplamak için uygulanıyorsa bunun adına denetim değil, göz yummak denir.
Muhtarlar da bu konuda sorumluluktan kaçamaz. Köyünün toprağını koruyamayan, kaçak yapılaşmaya sessiz kalan bir muhtar, görevini ne kadar yerine getirmiş sayılabilir? Sessizlik, çoğu zaman onaylamaktır.
Asıl düşündürücü olan ise şehir planlamasında yaşanan anlayıştır. Verimsiz alanlar dururken neden en kıymetli tarım toprakları imara açılıyor? Bunun bilimsel bir gerekçesi mi var, yoksa rantın cazibesi mi ağır basıyor?
Bugün susanlar, yarın çocuklarına beton gösterecek ama ekecek toprak gösteremeyecek.
Sivas’ın toprağı, birkaç kişinin kazancı uğruna feda edilemeyecek kadar değerlidir. Tarım arazilerini korumak sadece çiftçinin değil, bu şehirde yaşayan herkesin ortak sorumluluğudur.
Artık göstermelik cezalar değil, gerçekten caydırıcı uygulamalar bekleniyor. Aksi halde kaybeden yalnızca tarım olmayacak; Sivas’ın geleceği de betonun altında kalacaktır.