Mehmet BAKIR
Adalet Bakanı Sayın Yılmaz Tunç, iki gün boyunca Sivas’taydı. Program yoğundu; valilik, belediye, adliye, baro… Esnaf ziyaretleri, müze gezileri, protokol fotoğrafları. Her şey olması gerektiği gibi göründü. Göründü ama duyulması gerekenler duyuldu mu? Asıl soru bu.
Sivas bir süredir aynı duyguyu yaşıyor: Dinlenmiş gibi yapılıp geçilen bir şehir. Bakanlar geliyor, programlar işliyor, herkes memnun pozlar veriyor; ama şehrin gerçek meseleleri ya masanın altına süpürülüyor ya da “sonra bakarız” rafına kaldırılıyor.
Peki, bu iki gün boyunca Sivas’ın sorunlarını kim anlattı?
Kaldırımları mı, plansızlığı mı, gençlerin göçünü mü, liyakatsizliği mi, adalete olan güvenin zedelenmesini mi? Yoksa meseleler yine protokol cümlelerinin arasına sıkıştırılıp “not aldık” klişesiyle mi geçiştirildi?
Daha önemlisi…
Bu şehir için bir vicdan yarası olan Muhsin Yazıcıoğlu ve arkadaşlarının ölümü soruldu mu?
“Bu dosya neden hâlâ aydınlatılamadı?” denildi mi?
“Bu milletin adalet beklentisi ne zaman karşılanacak?” diye soran oldu mu?
Resmî programlara bakıyoruz; bu soruların izi yok. Basına yansıyanlarda yok. Demek ki ya sorulmadı ya da sorulsa bile duyulması istenmedi.
Sayın Bakan belli noktalara götürüldü. Belli caddelerden yürütüldü. Belli insanlarla görüştürüldü. Şehrin vitrini gezdirildi; mutfağı gösterilmedi. Oysa adalet vitrinde değil, mutfakta pişer. Gerçeklerle yüzleşmeden adalet duygusu güçlenmez.
Sivas misafirperverdir, evet. Ama misafirperverlik, sorunları saklamak değildir. Hele hele adaletin başındaki bir bakana karşı susmak, bu şehre iyilik değildir.
Bugün sorulmayan sorular, yarın daha ağır sorular olarak karşımıza çıkar.
Ve unutmayalım: Adalet sorulmadığında değil, ertelendiğinde yara olur.
Sivas’ın ihtiyacı daha çok ziyaret değil;
daha çok cesaret, daha çok soru ve daha çok hakikattir.
Öte yandan Sivil Toplum Kuruluşlarının temsilcileri de sessiz kalarak hiç bir taşın altına ellerini sokmadıklarını bir kez daha göstermiş oldular.