Mehmet BAKIR
Büyükler boşuna konuşmaz derler.
Yılların süzgecinden geçmiş bir cümle vardır:
“Ölende mi, öldürende mi?”
Ve çoğu zaman cevap verirler: “Ölende…”
İlk duyduğunda insanın içi kaldırmaz bu sözü.
“Nasıl yani?” dersin.
“Ölen mi suçlu olur?”
Ama mesele o kadar yüzeyde değildir.
Bu söz, katili aklamak için söylenmez.
Bu söz, hayatın acı gerçeğini yüzümüze vurur:
İnsan bazen yanlış yerde, yanlış zamanda, yanlış insanlarla olur.
Ve bedelini en ağır şekilde öder.
Bugün sokaklara bakın.
İnsan ilişkilerine, dostluklara, ticarete, siyasete bakın…
Güven duygusu yerle bir olmuş.
Herkesin yüzünde bir maske, dilinde başka, kalbinde başka bir hesap.
Eskiden “kötü” belliydi.
Şimdi ise kötülük saklanıyor, süsleniyor, hatta normalleştiriliyor.
İşte bu yüzden büyükler “ölende” derken şunu anlatır:
“Dikkat et. Herkese güvenme. Her ortama girme. Her söze inanma.”
Çünkü bu çağda hata affedilmiyor.
Bir yanlış adım, bir yanlış insan, bir anlık gaflet…
Geri dönüşü olmayan sonuçlar doğurabiliyor.
Ama buradan başka bir sapkın sonuca varmak da tehlikelidir:
“Ölmeyi hak eden insanlar var” demek…
Hayır.
Hiç kimse böyle bir hükmün sahibi değildir.
Sorun şu:
Kötülük arttıkça, adalet duygusu zedelendikçe insanlar içten içe öfke biriktiriyor.
Ve bu öfke, zamanla vicdanın yerini almaya başlıyor.
Asıl tehlike de burada.
Bir toplumda insanlar,
“Kim hak etti, kim etmedi?” diye hüküm vermeye başlarsa
orada hukuk çöker, düzen dağılır, insanlık yara alır.
Doğru olan şudur:
Ne ölende suç arayarak gerçeği çarpıtmak…
Ne de öfkeye kapılıp insan hayatını değersiz görmek…
Yapılması gereken tek şey var:
Yanlışı görüp susmamak.
Kötülüğü ifşa etmek.
Adaletin peşinden gitmek.
Çünkü bu ülkede asıl eksik olan şey,
ne öfke…
ne söz…
ne de gerçekler…
Eksik olan şey:
Gerçek adalet.