Mehmet BAKIR
Her ay, her yıl düzenli olarak üyelerden para toplayan odalar var.
Esnaf odaları, ticaret ve sanayi odaları, meslek odaları…
Üye aidat öder.
Belge parası öder.
Hizmet bedeli öder.
Peki o paralar nereye gider?
Kağıt üzerinde her şey düzgün görünür. Personel gideri, bina masrafı, temsil gideri, eğitim faaliyeti…
Ama mesele şu: Bu harcamaların ne kadarı gerçekten üyenin menfaatine?
Bir esnaf, siftah yapamadığı gün aidatını aksattığında icra tehdidiyle karşılaşabiliyor.
Ama aynı esnaf, ödediği paranın hesabını sormaya kalktığında önüne kalın dosyalar değil, kapalı kapılar çıkıyor.
Denetim Var mı?
Elbette var deniliyor.
Esnaf odaları Türkiye Esnaf ve Sanatkârları Konfederasyonu (TESK) çatısı altında.
Ticaret ve sanayi odaları Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği (tobb turkey) bünyesinde.
Meslek odalarının bir kısmı Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği (tmmob turkey) çatısı altında faaliyet gösteriyor.
Ayrıca ilgili bakanlıkların denetim yetkisi bulunuyor.
Peki denetim raporları üyeye açık mı?
Harcamalar kalem kalem şeffaf mı?
Temsil ve ağırlama giderleri gerçekten makul mü?
İhaleler rekabetçi mi?
Asıl soru burada başlıyor.
Oda mı, Küçük Bir İktidar Alanı mı?
Bazı oda yönetimleri yıllardır değişmiyor.
Aynı isimler, aynı çevreler, aynı koltuklar…
O koltuklar hizmet için mi var, yoksa güç devşirmek için mi?
Üyenin derdi mi konuşuluyor, yoksa başkanın fotoğrafı mı büyütülüyor?
Oda bütçesi;
Başkanın şahsi itibarı için değil,
Üyenin ayakta kalması için vardır.
Şeffaflık Cesaret İster
Gerçekten dürüst bir yönetim için çok zor bir şey istenmiyor:
Yıllık gelir-gider tablosunu herkesin görebileceği şekilde yayınlamak.
Harcama kalemlerini ayrıntılı paylaşmak.
Genel kurulları formalite olmaktan çıkarmak.
Üyenin soru sormasından rahatsız olmamak.
Çünkü o para, başkanın değil.
Yönetimin değil.
O para, üyenin alın teridir.
Ve alın terinin hesabı sorulur.