Mehmet BAKIR
1.058 KADIN HALAY ÇEKTİ, KİMSE “BU NEYİN FESTİVALİ?” DEMEDİ!
Bazen bir fotoğraf, bin kelimeden daha fazlasını anlatır.
Bazen de kalabalıkların içinde söylenmeyen tek bir cümle, yapılan bütün gösteriden daha anlamlıdır.
Festival adı altında 1.058 kadına halay çektirdiler.
Kalabalık büyük…
Sahne büyük…
Gösteri büyük…
Ama ortada küçücük bir soru bile yok:
“Kardeşim, bu neyin festivali?”
Neden?
Kimse sormadı.
Kimse sorgulamadı.
Kimse çıkıp da “Bu şehir için bunun anlamı nedir?” demedi.
Çünkü biz artık bazı şeyleri sorgulamaktan vazgeçtik.
Bir sayı açıklanıyor, alkışlıyoruz.
Bir organizasyon yapılıyor, alkışlıyoruz.
Kalabalık toplanıyor, alkışlıyoruz.
Sonra da bütün bunların adına “başarı” deniliyor.
Oysa belediyecilik kalabalık toplama sanatı değildir.
Şehir yönetmek, bir meydanı insanlarla doldurup fotoğraf çektirmekten ibaret hiç değildir.
Sivas’ın çözülmeyi bekleyen onlarca sorunu varken, vatandaşın cebinden çıkan paranın nereye ve nasıl harcandığını sormak gerekir.
Esnafın derdi var.
Ulaşımın derdi var.
Altyapının derdi var.
Yolların, kaldırımların, otoparkların derdi var.
İşsizlik var.
Gençlerin gelecek kaygısı var.
Şehrin ekonomik olarak canlanmaya ihtiyacı var.
Turizm konuşuluyor ama turistin neden Sivas’ta daha fazla kalmadığı yeterince konuşulmuyor.
Bütün bunlar dururken, karşımıza 1.058 kişilik halay çıkarılıyor.
Elbette kadınlarımız halay çeksin.
Elbette eğlensin.
Elbette kültürümüz yaşatılsın.
Benim itirazım buna değil.
Benim itirazım, yapılan her etkinliğin sorgusuz sualsiz bir başarı göstergesi olarak sunulmasına.
Bir şehirde başarı, kaç kişinin aynı anda halay çektiğiyle ölçülmez.
Başarı;
kaç insanın yüzünü güldürdüğünüzle,
kaç esnafın işini büyüttüğünüzle,
kaç gencin şehirden gitmesini engellediğinizle,
kaç sorunu çözdüğünüzle,
kaç kuruş kamu parasını verimli kullandığınızla ölçülür.
Bir de şu soruyu sormak lazım:
1.058 kadını bir araya getirip halay çektirmek gerçekten şehrin hangi sorununu çözdü?
Eğer cevap “hiçbir sorununu çözmedi ama güzel bir etkinlik oldu” ise, amenna.
O zaman adına da etkinlik diyelim.
Ama bunu şehrin büyük bir başarısı gibi pazarlamaya başladığınızda, vatandaşın da gazetecinin de soru sorma hakkı doğar.
Çünkü kamu yönetiminde alkış kadar hesap verme kültürü de önemlidir.
Benim asıl garipsediğim şey ise 1.058 kişinin halay çekmesi değil.
Bunca insanın içinde bir kişinin bile çıkıp “Arkadaşlar, biz burada ne yapıyoruz?” diye sormaması.
İşte asıl mesele bu.
Çünkü şehirler sadece yöneticiler tarafından yönetilmez.
Şehirler, aynı zamanda vatandaşın sorgulama kültürüyle gelişir.
Gazeteci soracak.
Vatandaş soracak.
Esnaf soracak.
Muhalefet soracak.
Meclis üyeleri soracak.
“Ne yaptınız?”
“Kaça yaptınız?”
“Niçin yaptınız?”
“Şehre ne kazandırdı?”
“Bunun önceliği gerçekten bu muydu?”
Bunlar sorulmayacaksa, yapılan her gösterinin ardından alkışlamak çok kolay.
Ama unutmayalım:
Alkış yönetim değildir.
Kalabalık başarı değildir.
Sayı, hizmet değildir.
Ve 1.058 kişinin aynı anda halay çekmesi, tek başına bir şehrin geleceğine dair hiçbir şey anlatmaz.
Bana sorarsanız asıl festival, Sivas’ın sorunlarının birer birer çözüldüğü gün başlamalı.
O gün 1.058 değil, 10.058 kişi halay çeksin.
O zaman kimse de “Bu neyin festivali?” diye sormasın.
Çünkü cevabı belli olsun:
Bu, Sivas’ın ayağa kalkışının festivali…