Mehmet BAKIR
Sivas Belediyesi, Eski Sanayi İş Merkezi’nin üst kat ofislerine reklam levhası yasağı getirdi.
İhtarname gönderildi.
“Levhalarınızı kaldırın” denildi.
Bazı esnaf kanuna uydu.
Levhalarını söktü.
Maddi kaybı göze aldı.
“Devlet böyle diyorsa vardır bir bildiği” dedi.
Ama…
Aynı binada, aynı katta, aynı şartlarda faaliyet gösteren bazı işyerleri levhalarını indirmedi.
Ve ne hikmetse hâlâ yerlerinde duruyorlar.
Şimdi soruyorum:
Kanuna uyanlar mı suçlu?
Yoksa kanunu uygulamayanlar mı ayrıcalıklı?
Bir düzenleme yapılacaksa herkese yapılır.
Bir yasak varsa herkese vardır.
Yok eğer uygulanmayacaksa da kimseye dayatılmaz.
Hukukun temel ilkesi eşitliktir.
Eşit uygulanmayan kural, kural değildir.
O, sadece seçici bir uygulamadır.
Esnaf soruyor:
“Bizim suçumuz tebligata uymak mı Mehmet abi?”
Bu soru hafife alınacak bir soru değil.
Çünkü mesele sadece bir levha meselesi değil.
Mesele adalet duygusudur.
Ön cephedeki dükkanlara yasak yok.
İlk iki katta serbest.
Ama üst katlara yasak.
Peki neden?
Görsel kirlilik deniyorsa, o bina bir bütün değil mi?
Estetik deniyorsa, estetik kat seçerek mi uygulanıyor?
Bir başka mesele daha var:
Üst çatı katları akıyor.
Bina su alıyor.
Esnaf mağdur.
Bu bina bu haliyle nasıl teslim alındı?
Nasıl ruhsatlandırıldı?
Nasıl denetlendi?
Ne yönetim çözüm üretebiliyor,
Ne belediye kalıcı bir adım atabiliyor.
Levha söktürmek kolay.
Tebligat göndermek kolay.
Ama çatı akarken sessiz kalmak zor olmalı.
Esnafın beklentisi ayrıcalık değil.
Sadece eşit uygulama.
Kanun ya herkese uygulanır,
Ya da kimseye.
Aksi halde kanuna uyan cezalandırılmış olur.
Ve en tehlikelisi şudur:
İnsanlar bir süre sonra “Uymayan kazanıyor” demeye başlar.
İşte o zaman asıl zarar levhalardan değil,
Devlete olan güven duygusundan olur.