Mehmet BAKIR
Kurumsal yapılarda bazı davranışlar vardır; yazılı değildir ama herkes bilir. Bilmeyen de zaten o yapılara ait değildir. “Hayırlı olsun” ziyaretleri bunlardan biridir. Masum gibi görünür, ama usul bilmeyenin elinde kolayca bir güç gösterisine dönüşür.
Bir kurumda idari sorumluluğu olan bir isme yapılacak ziyaret, üst yönetimin bilgisi dâhilinde olur. Bu bir tercih değil, kurumsal saygının asgari şartıdır. “Biz iyi niyetliydik” bahanesi, bilgi dışı yapılan hamleleri meşrulaştırmaz. Kurumlarda iyi niyet değil, usul geçerlidir.
Bilgi verilmeden, toplu halde yapılan ziyaretler nezaket değildir. Mesajdır.
Ve o mesaj genellikle şudur: “Biz buradayız.”
Kime, neye ve hangi yetkiyle?
Kurumsal hiyerarşi, süs olsun diye kurulmaz. Temsiliyet taşıyan her adım, o hiyerarşi içinde anlam kazanır. Bunun dışına çıkıldığında ortaya çıkan şey ne samimiyettir ne de nezaket; kontrolsüz bir alan ihlalidir. Kurumlar bunu hemen cezalandırmaz. Deneyimli yöneticiler bağırmaz, çağırmaz. Not alır. Zamanı geldiğinde konuşur.
Bazı isimlerin bu tür süreçlere özellikle dâhil edilmemesi tesadüf değildir. Herkes her sahneye çağrılmaz. Çünkü her sessizlik dışlanmışlık değildir. Bazen bilinçli bir mesafedir. Gürültüye karışmamak, taraf olmamak, rol kapma hevesine bulaşmamak… Bunlar zayıflık değil, kurumsal omurgadır.
Koridorlarda üretilen kalabalık görüntüler kısa vadede cesaret gibi durur. Ama uzun vadede sahibini ele verir. Çünkü makamlar geçicidir; izler kalıcıdır. Kurumlar, kimin ne kadar göründüğünü değil, kimin sınır bildiğini hatırlar.
Kurumsal hayatın en büyük yanılgısı şudur:
“Görünür olan güçlüdür.”
Hayır.
Görünür olan çoğu zaman sadece gürültülüdür.
Asıl güç, süreçler işlerken sakin kalabilmektir. Asıl duruş, her davete gitmemekte, her fotoğrafa girmemekte, her koridorda görünmemektedir. Çünkü koridor gürültüdür; merkez sessizliktir. Ve kararlar, her zaman sessizlikte alınır.
Bir kurumu ayakta tutan; kalabalık ziyaretler, acele mesajlar, sahnelenmiş nezaket gösterileri değildir. Kurumlar, usul bilen insanlar sayesinde ayakta kalır. Algıyla yürüyenler yorulur, duruşla yürüyenler kalır.
Her davete çağrılmamak bazen dışlanmak değil, oyunun dışında kalmayı başarmaktır.
Gürültü dağılır. Duruş kalır.