Bu fotoğrafın özeti aslında çok tanıdık…
Bir araya gelinir, protokol ziyaretleri yapılır, “uyum içinde çalışıyoruz” mesajları verilir…
Sonra?
Sessizlik.
Ama asıl mesele tam da senin sorduğun sorularda düğümleniyor:
Sivas’ın gerçek sorunları masaya yatırıldı mı?
Esnafın belini büken maliyetler konuşuldu mu?
Vatandaşın her geçen gün büyüyen geçim derdi dile getirildi mi?
Yoksa yine klasik bir “ziyaret ettik, görüştük, ayrıldık” rutini mi yaşandı?
Bugün Sivas’ta esnaf kan ağlıyor.
Kiralar artmış, maliyetler katlanmış, işler düşmüş.
Vatandaş alışveriş yapamaz hale gelmiş.
Bunlar konuşulmadan yapılan her ziyaret…
Nezaket çerçevesinde bir fotoğraftan öteye geçmez.
Sorun şu:
O koltuklara oturanlar gerçekten temsil ettikleri kesimin sesi mi,
yoksa sadece protokolün bir parçası mı?
Eğer o görüşmelerde;
“Sayın Başkan, esnaf ayakta duramıyor” denmediyse…
“Sayın Valim, şehirde ciddi ekonomik daralma var” diye açık açık konuşulmadıysa…
O ziyaretlerin Sivas’a bir faydası yok.
Kusura bakılmasın ama bu şehir artık şunu görmek istiyor:
Fotoğraf değil, sonuç.
Nezaket değil, mücadele.
Ziyaret değil, çözüm.
Çünkü Sivas’ın kaybedecek vakti kalmadı.