Mehmet BAKIR
Bir toplumun çürümesi, büyük olaylarla değil; küçük ama sürekli yapılan haksızlıklarla başlar. Ve o haksızlıkların en acı olanı, hakkı olanın değil, “yakını olanın” kazandığı düzendir.
Bugün gelinen noktada açıkça görülen gerçek şu:
İhtiyaç sahibi, öksüz, yetim, dar gelirli vatandaş kapı kapı dolaşırken; birileri sadece “tanıdığı var” diye, “bir yerlere yakın” diye iş sahibi yapılıyor. Bunun adı ne hizmettir ne de siyaset… Bunun adı düpedüz hak gaspıdır.
Ve şerefsizliktir…
Kimse kusura bakmasın!
Bir gencin umudu, bir ailenin ekmeği, bir yetimin hakkı; birilerinin siyasi referansına kurban ediliyorsa burada ne vicdan kalmıştır ne de adalet.
Daha acısı ne biliyor musunuz?
Bu düzeni kuranlar da, buna sessiz kalanlar da zamanla bunu “normal” görmeye başlıyor. Oysa normal olan; hakkın hak edene verilmesidir. Normal olan; devletin kapısının herkese eşit açılmasıdır.
Bugün torpille işe giren belki seviniyor…
Ama yarın kendi evladı aynı adaletsizliğe uğradığında, işte o zaman bu düzenin nasıl bir çürümüşlük olduğunu anlayacak.
Unutulmasın:
Adalet bir gün herkese lazım olur.
Ve adaletin olmadığı yerde; ne devlet güçlü kalır, ne toplum ayakta durur, ne de vicdan susar…
Sadece haksızlık büyür, güven yok olur, insanlar birbirine yabancılaşır.
Bu yüzden mesele bir kişinin işe girip girmemesi değil…
Mesele, bir toplumun adalet duygusunun sistemli şekilde yok edilmesidir.
Ve bu, görmezden gelinecek bir konu değildir.