Mehmet BAKIR
Künye Nerede? “Sivas Gazetesi” Üzerinden Görmezden Gelinen Bir Tartışma
Bazı konular vardır; teknik gibi görünür ama aslında doğrudan kamusal güvenle ilgilidir. “Sivas Gazetesi” adıyla dağıtıldığı iddia edilen ve belediye eliyle hazırlandığı öne sürülen 24 sayfalık “yıllık bülten” tartışması da tam olarak böyle bir konu.
İddia net: Yayın var, dağıtım var, içerik var. Ancak olması gereken künye bilgileri yok.
Bu noktada mesele sadece bir “eksiklik” değil; Basın Kanunu’nun en temel şeffaflık şartlarından biri olan sorumluluk zincirinin görünür olması tartışmaya açılıyor. Çünkü künye dediğimiz şey aslında bir formalite değil; “Bu yayının sahibi kim, sorumlusu kim?” sorusunun açık cevabıdır.
Kanun var, peki uygulama nerede?
5187 sayılı Basın Kanunu, süreli yayınlarda künye bilgisini zorunlu tutuyor. Bu zorunluluk, yayıncılık faaliyetinin keyfî değil, hesap verilebilir olmasını amaçlıyor.
Ancak tartışma tam da burada başlıyor:
Eğer iddialar doğruysa, ortada açık bir yayın ve geniş bir dağıtım olmasına rağmen neden herhangi bir adli ya da idari işlem gündeme gelmedi?
Bu soru, teknik bir mevzuat tartışmasından çok daha fazlasını ifade ediyor. Çünkü kamuoyunda asıl merak edilen şey şu: Kanun herkese eşit mi uygulanıyor, yoksa bazı durumlar “bülten” adı altında farklı mı değerlendiriliyor?
“Gazete mi, bülten mi?” ayrımı
İşin hukuki tarafında en kritik noktalardan biri de bu ayrım. Bir yayın “resmî faaliyet bülteni” olarak görülürse farklı bir çerçevede değerlendirilebiliyor. Ancak içerik, dağıtım ve süreklilik unsurları “gazete/süreli yayın” niteliği taşıyorsa, Basın Kanunu devreye giriyor.
İşte bu gri alan, benzer tartışmaların en sık yaşandığı nokta.
Toplatma neden otomatik değil?
Kamuoyunda sıkça dile getirilen “toplatılmalıydı” yaklaşımı ise hukuken her zaman doğrudan işlem anlamına gelmiyor. Bir yayının toplatılması için savcılık değerlendirmesi ve mahkeme kararı gerekiyor. Yani süreç, iddia değil hukuki tespit üzerinden ilerliyor.
Asıl soru hâlâ ortada duruyor
Tüm teknik tartışmaların ötesinde kamuoyunun zihninde kalan soru değişmiyor:
Eğer ortada bir künye eksikliği iddiası varsa ve bu yayın geniş kitlelere dağıtıldıysa, neden hiçbir işlem yapılmadı?
Bu sorunun cevabı, sadece bir yayın meselesini değil; yerel yönetimlerde şeffaflık ve denetim mekanizmalarının nasıl işlediğini de doğrudan ilgilendiriyor.
Ve belki de en önemlisi şu: Kanunlar yazıldıkları gibi uygulanıyorsa tartışma biter. Ama uygulanmadığı düşünüldüğünde, geriye sadece sorular kalır.
Hangi amaçla basıldı?
Nerede ve kimler tarafından basıldı?
Belediye bu “gazete” için ne kadar ücret verdi? 