Şems Camii…
Şehrin göbeğinde.
Zincirli Minare Caddesi üzerinde.
Her gün yüzlerce insanın önünden geçtiği bir noktada.
Ve minaresinden taş bloklar düşüyor.
Şerefe kısmındaki taşlar ayrılmış.
Yoldan geçen birinin başına düşse ne olacaktı? Bunun hesabını kim verecekti? “Kader” deyip geçecek miydik?
Bu şehirde tarihi eserler sadece tabelalarda mı kıymetli? Restorasyon törenlerinde mi değerli? Fotoğraf karelerinde mi önemli?
İş icraata gelince ortada kimse yok.
Eğer bu bir restorasyon çalışmasıysa, nerede güvenlik önlemi?
Nerede şerit? Nerede uyarı levhası?
Yoksa kimseye haber vermeden taş mı sökülüyor?
Eğer kendiliğinden düştüyse daha vahim.
Demek ki göz göre göre çürümesine, dağılmasına izin verilmiş.
Sivas’ın ayazı serttir. Kış ağırdır.
Tarihi eser bakım ister, ilgi ister, denetim ister.
“Oldu bittiye” gelmez.
Bu yapıların büyük bölümü Vakıflar Genel Müdürlüğü sorumluluğunda.
Sorumluluk makamda oturmakla değil, risk oluşmadan tedbir almakla yerine getirilir.
Bir facia yaşandıktan sonra mı harekete geçilecek?
Bir can yandıktan sonra mı iskele kurulacak?
Sivas’ta yöneticiler genelde ancak eleştiri gelince konuşur.
Oysa mesele bağırmadan da görülmeli. Taş düşüyorsa alarm çalıyor demektir.
Bu şehir tarihiyle var.
Ama görünen o ki, tarih kendi haline bırakılmış.
Şems Camii’nin minaresinden düşen her taş, aslında bir ihmali işaret ediyor.
Soruyoruz:
Birilerinin canı yandıktan sonra mı “önlem aldık” diyeceksiniz?