Mehmet BAKIR
Sivas’ta aylardır göz göre göre büyüyen bir kriz var. Bir eğitim kurumunda çalışanlar maaşlarını alamıyor, elektrik kesiliyor, su kesiliyor, faturaları ise maaşını alamayan çalışanlar kendi ceplerinden ödemek zorunda kalıyor. Buna rağmen herkes susuyor.
Soruyoruz…
Bu okul sahipsiz mi?
Yüzlerce öğrencinin geleceğini ilgilendiren bu tablo karşısında neden kimse sorumluluk almıyor?
Cumhuriyet Üniversitesi Vakfı Koleji’nde yaşananlar artık sıradan bir mali sorun olmaktan çıkmıştır. Bu, eğitim hakkını, çalışanların emeğini ve velilerin güvenini doğrudan ilgilendiren ciddi bir yönetim krizidir.
Aylardır maaş alamayan öğretmenler ve çalışanlar nasıl geçiniyor? Ev kiralarını, çocuklarının ihtiyaçlarını, kredi taksitlerini nasıl ödüyor? Emeğinin karşılığını alamayan insanların sessiz çığlığını duyan var mı?
Daha da vahimi, okulun elektrik ve suyunun kesildiği iddiaları… Elektrik faturasını yeni devralacağı belirtilen grubun, su faturasını ise maaşını alamayan çalışanların kendi aralarında para toplayarak ödediği konuşuluyor. Eğer bunlar doğruysa, bunun adı sadece kötü yönetim değildir; eğitim kurumunu çıkmaza sürüklemektir.
Peki, bu süreçte kim ne yaptı?
Üniversite yönetimi neden sessiz?
İl Milli Eğitim Müdürlüğü gelişmeleri yakından takip ediyor mu?
Valilik bu krizin büyümesini mi bekliyor?
Bir eğitim kurumunda yaşanan bu tablo karşısında denetim mekanizmaları neden işlemiyor?
Perşembe günü çalışanların iş bırakacağı ve basın açıklaması yapacağı ifade ediliyor. O noktadan sonra yaşanacak mağduriyetin sorumluluğunu kim üstlenecek? Öğrenciler mi? Veliler mi? Yoksa aylardır maaş alamadığı halde fedakârca görevini sürdüren öğretmenler mi?
Bugün susanlar, yarın yaşanacak daha büyük mağduriyetlerin de ortağı olacaktır.
Eğitim, ticari hesapların ve kişisel anlaşmazlıkların kurban edilemeyecek kadar değerlidir. Yüzlerce öğrencinin geleceği, onlarca çalışanın alın teri ve velilerin emekleri üzerinden kimsenin hesap yapmaya hakkı yoktur.
Artık herkesin değil, yetkililerin konuşma zamanı geldi. Çünkü bu sessizlik, ne çalışanların ne velilerin ne de öğrencilerin taşıyabileceği bir yük olmaktan çıkmıştır.