Mehmet BAKIR
Devlet Bahçeli’nin “Kanı bozuklar size sesleniyorum; devlet baktığınız ve battığınız her yerdedir” sözü, bir cümleden ibaret değil. Bu ifade, Türkiye’de siyasetin geldiği dili, gücün nasıl sunulduğunu ve kime nasıl seslenildiğini açıkça ortaya koyuyor.
Söz sert. Ton tehditkâr. Mesaj net: Kaçamazsınız.
Devletin kudreti hatırlatılıyor, korku duygusu diri tutuluyor. Bahçeli’nin siyasi üslubuna aşina olanlar için bu yeni değil. Ancak mesele, bu sertliğin kime ve hangi ölçütle yöneltildiği.
“Kanı bozuklar” kim?
Teröristler mi? Mafya mı? Devlete ihanet edenler mi?
Yoksa muhalif olan, eleştiren, itiraz eden herkes mi?
Sorun tam da burada başlıyor. Devlet, soyut bir güç gösterisine indirgenirse; hukuk, adalet ve liyakat geri plana itilir. Oysa güçlü devlet, adil olan devlettir. Her yerde olan devlettir, herkese eşit mesafede duran devlettir.
Bu ülkede vatandaşın canını yakanlar sadece silahlı örgütler değil.
Yolsuzluk yapanlar, kul hakkı yiyenler, torpille iş tutanlar, adaleti eğip bükenler de devlete zarar verir. Devlet gerçekten “her yerde”, önce onların ensesinde hissedilmelidir.
Bu tür sözler, devletin yüceliğini birkez daha ortaya kor; devlet bey siyasetin sert diliyle özdeşleşmiştir.
Korkulan devlet değil, yurtdışında ve içinde bulunan hainler olur..
Devletin gücü, kelimelerin sertliği kadar; hukukun sessiz ama kesin işleyişindedir.