Mehmet BAKIR 
Bir arsa düşünün…
İhaleye çıkıyor, şartname net: 6 kat.
Herkes hesabını buna göre yapıyor, teklifini buna göre veriyor.
Sonra ne oluyor?
Bir bakıyorsun aynı arsa bir anda 8-9 kat olmuş!
Şimdi soruyorum:
Bu şehirde aklıyla alay edilen kim?
Bu iş “plan değişikliği yaptık” diyerek geçiştirilecek kadar basit değil.
Bu, düpedüz oyunun kuralını ihale bittikten sonra değiştirmektir.
İhale dediğin şey eşitliktir.
Şeffaflıktır.
Adalettir.
Ama sen ihaleyi 6 kat üzerinden yapıp,
sonra bir kalemde 2-3 kat daha veriyorsan,
orada adalet falan kalmaz…
Orada ayrıcalık başlar.
Sorular çok net:
Madem bu arsa 8-9 kat olacaktı, neden baştan böyle ihaleye çıkmadı?
Neden herkes eşit şartlarda yarışmadı?
Bu kat artışı kime, ne kazandırdı?
Kamu bundan ne kazandı, kim neyi götürdü?
Kimse kimseyi kandırmasın.
Bu tür işlemler, şehirlerin kaderini değil,
belli kişilerin servetini büyütür.
Ve en acısı ne biliyor musunuz?
Vatandaşın gözünün içine baka baka yapılır bu işler.
Sonra da “her şey yasal” denir.
Yasal olabilir…
Ama helal mi?
İşte asıl soru bu!
Bir kalemde verilen o 2-3 kat,
milyonlarca liralık değer demektir.
Peki bu değer kimin cebine girdi?
Eğer bu soruya net cevap verilemiyorsa,
orada ciddi bir şaibe vardır.
Şehir yönetmek, masa başında rakam oynatmak değildir.
Şehir yönetmek, emanet taşımaktır.
O emaneti,
“önce düşükten verelim, sonra yükseltiriz” mantığıyla kullananlar,
yarın bu millete hesap verir.
Açık ve net:
Bu iş ya şeffaf şekilde izah edilir,
ya da bu soru büyür, büyür,
herkesin kapısına dayanır.
Çünkü bu mesele bir arsa meselesi değil…
Bu mesele adalet meselesidir.