Ne garip değil mi?
Koca bir şehrin sahipsiz kalması…
Adı var, tarihi var, hafızası var ama sesi yok.
Sivas gibi köklü bir memlekette, “sahip çıkan” dediğin zaman parmakla sayılacak kadar insanın akla gelmesi başlı başına bir çöküşün fotoğrafıdır. Şehir sadece binalardan ibaret değildir; şehir, ona sahip çıkan insanların omuzlarında yükselir. O omuzlar çökmüşse, geriye sadece beton kalır.
Belediye elindeki ne varsa satıyor…
Toprağını, geleceğini, yarınını.
Peki kim “dur” diyor?
Kim hesap soruyor?
Sessizlik…
En acı olan da bu zaten.
Basın suskun…
Sivil toplum suskun…
Muhalefet suskun…
Oysa suskunluk tarafsızlık değildir.
Suskunluk çoğu zaman razı olmaktır.
Birkaç gazeteci, birkaç gerçek Sivaslı çıkıp konuşmaya çalışıyor ama onların sesi de kalabalıkların gürültüsünde değil, sessizliğinde kayboluyor. Çünkü bu şehirde artık tepki değil, alışkanlık büyüyor. İnsanlar olanı biteni görüyor ama “bana dokunmayan yılan bin yaşasın” kolaycılığına sığınıyor.
Ama unutulan bir şey var:
Bir şehir satılarak büyümez, aksine küçülür.
Ve en tehlikelisi de şudur;
Herkes sustuğunda yanlışlar “normal” olur.
Bugün konuşulmazsa, yarın konuşacak bir şey de kalmayacak.
Sivas’ın asıl sorunu sahipsiz olması değil;
Sahip çıkması gerekenlerin sessizliği.