Mehmet BAKIR 
Protokol güzergâhları pırıl pırıl, birkaç sokak arası temizleniyor; ama vatandaşın her gün bastığı kaldırımlar köstebek yuvası.
Adalet Bakanı halkla sohbet ederken o kaldırımlara gerçekten bastı mı, yoksa “önceden seçilmiş vitrin sokaklar” mı gezdirildi, insan merak ediyor. Çünkü Sivas’ta yaşayıp da kaldırımların hâlini görmemek için ya gözlerini kapatman lazım ya da yerden hiç yürümemen.
Asıl mesele şu:
Adalet sadece mahkeme salonunda değil, şehir planında, kaldırımda, yolda da olur. Yaşlısı düşüyor, engellisi ilerleyemiyor, çocuk arabasıyla yürümek işkence… Bu tabloyu görüp de “normal” demek mümkün mü?
Bakan gördüyse ve bir şey değişmiyorsa daha vahim.
Görmediyse zaten sorun orada başlıyor.
Sivas vitrin değil, yaşanılan bir şehir.
Öte yandan vahim olan başka önemli konu:
Bu tam olarak “ben yaparım, sen yapamazsın” zihniyeti.
Yani;
hukukun şahıslara göre eğilip büküldüğü,
kuralların vatandaşa sert, makama gelince esnek olduğu anlayış.
Siyasetçilerin trafik kurallarını hiçe sayan bu tavrı, devlete zarar verir. Çünkü mesele bir şerit ihlali değil; adalet duygusunun aşınmasıdır. Vatandaş soruyor haklı olarak:
“Ben emniyet kemeri takmazsam ceza, o konvoyla kırmızı ışıkta geçerse ‘görev icabı’ mi?”
Devlet ciddiyet ister.
Nizam ve kural, en başta yönetenler için bağlayıcıdır.
Aksi halde ortaya çıkan tablo şudur:
Kural var ama herkese yok.
Eleştirilerin nedeni de tam olarak bu.
Toplum, imtiyaz değil eşitlik istiyor.
Gösteriş değil örnek olmayı bekliyor.
Kısacası; bu mantık ne “devlet aklıdır” ne de “kamu yararıdır”.
Bu, ayrıcalık alışkanlığıdır.
