Mehmet BAKIR
“Hangi şartlar iyileşince emeklilerin durumunu gözden geçireceksiniz?”
Bu soru yıllardır soruluyor ama cevabı bir türlü gelmiyor. Çünkü cevap net: Emekli, hiçbir dönemde gerçek anlamda öncelik olmadı.
Ekonomi düzelince…
Enflasyon düşünce…
Bütçe rahatlayınca…
Hep aynı masal.
Ama ne hikmetse şartlar “iyileştiğinde” emeklinin sofrasına bir lokma fazla düşmüyor. Emekli hep sabredecek, hep anlayış gösterecek, hep fedakârlık yapacak kesim olarak görülüyor.
Oysa emekli bu ülkenin yükü değil, temel direğidir.
30–40 yıl çalışmış, vergisini ödemiş, devletine omuz vermiş, alın teriyle bu düzeni ayakta tutmuş insandır. Bugün geldiği noktada ise açlık sınırının altında maaşla yaşamaya, kira mı ödesin fatura mı diye hesap yapmaya mecbur bırakılıyor.
Yetmiyor…
Bir de hak aradığında “nankör”, “sabırsız”, “şükürsüz” ilan ediliyor.
En yaralayıcı olanı da şu:
Emekliyi yoksulluğa mahkûm edenler, çıkıp utanmadan
“Haklarını bize helal etsinler” diyebiliyor.
Helallik böyle mi alınır?
Hakkı teslim etmeden, adaleti sağlamadan, insanı açlığa sürükleyip sonra vicdan temizliği yapmak helallik değildir. Bu, sorumluluktan kaçmaktır.
Helallik;
Maaşı kuşa çevirdikten sonra istenmez.
Pazardan yarım kilo meyve alamayan emeklinin sofrasında aranmaz.
“Sabredin” denilerek örtülen adaletsizliği silmez.
Emeklinin talebi sadaka değildir.
Lütuf hiç değildir.
İstediği tek şey, insanca yaşam ve yıllarca verdiği emeğin karşılığıdır.
Bu ülke emeklisine borçludur.
Borç, dua ile değil; adaletle ödenir.