60 GÜN NEREDEYDİNİZ?
25 Şubat 2026…
Yazdık. Uyardık. Dikkat çektik.
“Sivas’ı yönetenler önlem almalı” dedik.
Peki ne oldu?
Hiçbir şey…
Tam 60 gün geçti.
Sessizlik… Duymazdan gelme… Görmezden gelme…
Sonra ne oldu?
Bir anda konu gündeme geldi.
Fikri Pınarlı çıkıp meseleyi dile getirdi.
Ardından Yılmaz Şimşek ile birlikte cami ziyareti yapıldı.
Önce şunu net söyleyelim:
Duyarlılık gösteren Fikri Pınarlı’yı tebrik etmek gerekir.
Ama asıl mesele bu değil!
Asıl mesele şu:
Bu şehir 60 gün boyunca neyi bekledi?
Soruyorum açık açık:
Bu konu 60 gün boyunca valiliğe ulaşmadı mı?
Basında çıkan haberler kimlerin masasından geçti?
Yoksa kimse sorumluluk almak istemedi mi?
Daha ağırını soralım:
Eğer bu 60 gün içinde bir vatandaş yaralansaydı…
Hatta Allah korusun bir can kaybı yaşansaydı…
Bunun hesabını kim verecekti?
Hiç kimse kusura bakmasın…
Bu, “gecikme” değil.
Bu, ihmaldir.
Kamu yönetimi, olay olduktan sonra değil, olmadan önce harekete geçmek zorundadır.
Gazeteci yazar, yetkili uyansın diye yazar.
Ama Sivas’ta görünen o ki;
uyaran var, yazan var…
ama duyan yok!
Bugün gidip yerinde inceleme yapmak kolay.
Fotoğraf vermek kolay.
Açıklama yapmak kolay.
Zor olan ne biliyor musunuz?
Zamanında harekete geçmek!
Buradan bir kez daha soruyorum:
60 gün boyunca neredeydiniz?
Çünkü bu sorunun cevabı sadece bugünü değil,
yarın yaşanabilecek olası bir felaketin de anahtarıdır.
25 ŞUBAT 2026 TARİHLİ HABERİMİZ…
Camii…
Şehrin göbeğinde.
Zincirli Minare Caddesi üzerinde.
Her gün yüzlerce insanın önünden geçtiği bir noktada.
Ve minaresinden taş bloklar düşüyor.
Şerefe kısmındaki taşlar ayrılmış.
Yoldan geçen birinin başına düşse ne olacaktı? Bunun hesabını kim verecekti? “Kader” deyip geçecek miydik?
Bu şehirde tarihi eserler sadece tabelalarda mı kıymetli? Restorasyon törenlerinde mi değerli? Fotoğraf karelerinde mi önemli?
İş icraata gelince ortada kimse yok.
Eğer bu bir restorasyon çalışmasıysa, nerede güvenlik önlemi?
Nerede şerit? Nerede uyarı levhası?
Yoksa kimseye haber vermeden taş mı sökülüyor?
Eğer kendiliğinden düştüyse daha vahim.
Demek ki göz göre göre çürümesine, dağılmasına izin verilmiş.
Sivas’ın ayazı serttir. Kış ağırdır.
Tarihi eser bakım ister, ilgi ister, denetim ister.
“Oldu bittiye” gelmez.
Bu yapıların büyük bölümü Vakıflar Genel Müdürlüğü sorumluluğunda.
Sorumluluk makamda oturmakla değil, risk oluşmadan tedbir almakla yerine getirilir.
Bir facia yaşandıktan sonra mı harekete geçilecek?
Bir can yandıktan sonra mı iskele kurulacak?
Sivas’ta yöneticiler genelde ancak eleştiri gelince konuşur.
Oysa mesele bağırmadan da görülmeli. Taş düşüyorsa alarm çalıyor demektir.
Bu şehir tarihiyle var.
Ama görünen o ki, tarih kendi haline bırakılmış.
Şems Camii’nin minaresinden düşen her taş, aslında bir ihmali işaret ediyor.
Soruyoruz:
Birilerinin canı yandıktan sonra mı “önlem aldık” diyeceksiniz?