Mehmet BAKIR
“Dost Meclisi” dedik, bir araya geldik…
Sadece bir buluşma değildi bu; hafızayı yokladığımız, vefayı tarttığımız, Sivas’ı yeniden konuştuğumuz bir sofraydı.
Gazeteciler, halk oyunlarına ömrünü adamış isimler, sanat ve kültür dünyasının emektarları… Hepimizi aynı çatı altında buluşturan ise Ferudun İlter’in daveti oldu.
Sohbet ilerledikçe konu derinleşti. Sivas’ın değerlerini, geçmişini, unutulanlarını masaya yatırdık.
Ve elbette ki sözü, bu toprakların sesi olmuş iki büyük değere getirdik: Aşık Veysel ve Muzaffer Sarısözen.
Şunu açık açık konuştuk:
Muzaffer Sarısözen gibi bir değerin Sivas’ta bir anıtı yoksa bu eksikliktir. Hem de öyle küçük bir eksiklik değil… Bu, kültürel hafızanın ihmalidir.
Aşık Veysel’e gelince…
Alibaba Kavşağı’na yapılan heykelin halkta karşılık bulmadığını artık herkes kabul etmeli. Bir eseri dikmek yetmez, onu yaşatacak olan halkın benimsemesidir.
Bu yüzden dile getirilen öneri netti:
Aşık Veysel’e yakışır bir anıt, Sivas’ın girişinde, geleni karşılayan bir noktada olmalı.
Sohbete ayrı bir değer katan ise Sirer Doğan ve Yücel Yönal oldu.
Onların anlatımıyla Aşık Veysel’i bir kez daha dinledik, bir kez daha hissettik.
Özellikle 1974 yılında Aşık Veysel anıtının neden Sivas yerine Gülhane Parkı’na yapıldığını Sirer Doğan’ın anlatımıyla öğrenmek, aslında geçmişte yapılan hataları da gözler önüne serdi.
Ama belki de en çarpıcı konu şuydu:
Sivas ile hiçbir bağı olmayan isimlerin; cadde, sokak ve parklara verilmesi…
Sorduk, sorguladık:
Bu şehirde ozan mı yok?
Bu şehirde sanatçı mı yok?
Bu şehirde emeğini vermiş, iz bırakmış insan mı yok?
Neden Sivas’ın kendi değerleri dururken, başka isimler tercih ediliyor?
Bu sadece bir isim meselesi değil…
Bu, kimliğe sahip çıkma meselesidir.
Bu, vefa meselesidir.
O akşam “Dost Meclisi”nde konuşulanlar, aslında bir şehrin aynaya bakmasıydı.
Ve o aynada görünen şey şuydu:
Sivas, kendi değerlerine sahip çıktığı gün gerçek anlamda büyüyecek.