Mehmet BAKIR
Hazine ve Maliye Bakanlığı verilerine göre Sivas Belediyesi, %115,22 oranıyla bütçe fazlası veren belediyeler arasında yer almış. Belediye yönetimi de bu tabloyu büyük bir “başarı hikâyesi” olarak kamuoyuna sunuyor. Güçlü mali disiplin, öz kaynaklarla yatırım, sürdürülebilir belediye ekonomisi… Kâğıt üzerinde kulağa hoş geliyor.
Ama mesele rakam değil, o rakamın nasıl oluştuğu.
Soralım o zaman:
Bu bütçe fazlası çalışarak mı elde edildi?
Üreterek mi?
Şehre yeni ekonomik değerler kazandırarak mı?
Yoksa yıllardır el sürülmeyen gayrimenkullerin satılmasıyla mı?
Satılmaması gereken arsaların elden çıkarılmasıyla mı?
İmar revizyonları sonrası “bağış” adı altında toplanan paralarla mı?
Usulü tartışmalı kiralamalar ve fahiş kira bedelleriyle mi?
Çünkü belediyecilikte arsa satmak başarı değildir.
Bu, aile bütçesini dengelemek için evin tapusunu bozdurmaya benzer. Bugün rahatlatır ama yarını yok eder.
Eğer gerçekten güçlü bir belediye ekonomisi varsa;
Altyapı neden hâlâ sorunlu?
Kaldırımlar neden köstebek yuvası gibi?
Kentsel dönüşüm neden sürüncemede?
Sosyal destekler neden vatandaşın derdine çare olamıyor?
Tasarruf başka şeydir, hizmeti kısmak başka.
Mali disiplin başka şeydir, şehri askıya almak başka.
Üstelik imar düzenlemeleriyle değerlenen alanlardan elde edilen gelirler, kiralama süreçlerindeki şaibeler ve kamuoyuna açık olmayan işlemler varken, “sürdürülebilir ekonomi” söylemi fazlasıyla iddialı kalıyor. Sürdürülebilirlik; satılan arsa sayısıyla değil, üretilen kalıcı değerle ölçülür.
Şunu net söyleyelim:
Hizmete dönüşmeyen bütçe fazlası, halk için bir anlam ifade etmez.
Rakamlar makyajlanabilir ama şehir gerçeği gizlenemez.
Bugün övünülen bu tablo, yarın Sivas’ın elinde satacak toprağı kalmadığında nasıl anlatılacak? İşte asıl soru budur.
Bütçe fazlası değil, gelecek fazlası üretmek gerekir.
Aksi halde bu “başarı”, sadece bugünün alkışı, yarının hesabıdır.